MAHIRAP. PERO KAILANGAN.

Pag may gusto akong sabihin, dinadaan ko dito sa blog. Mas mdali kasi. I mean, mas mdali kasi mas kakaunti yung mkkabasa. Yung piling tao lang. Sa ganon e kkaunti lang din ang ngrereact dba? :) 

Nkkapagod din pla yung ikaw lang palagi ang umiintindi sa lhat ng bagay na hindi nman niya kayang intindihin. O siguro yung bagay na ayaw lang tlga nyang intindihin. Yung ikaw ang ngsosorry kahit hindi nman ikaw ang may kasalanan. Pero nung una, okay lang skin yun. Lalo pa at kaibigan ko siya. Okay lang, titiisin hanggat matitiis. hanggat kaya pa. Akala ko, kelangan ko laging mgpakumbaba. Kelangan lagi ikaw yung mgbibigay at iintindi. Pero hindi pla. Mali pla. Paano siya matututo sa mali niya kung ikaw lagi ang iintindi pra sa knya? Kung dahil sa sapat na pagintindi mo sa kanya ay nkalimutan na niyang intindihin yung mismong "SIYA?" mahirap diba? Pero alam ko, kelangan kong gawin to. Hindi pra makasakit o kung ano mang dahilan. Kelangan ko to, kasi ito yung pinaniniwalaan ko. Na sa paraang ito, dito siya matututo.